شعر کردی-فارسی -کلام-ادب-فرهنگ
پر سیدم زخود روزی ،
در این دنیای وا نفسا
ما نقطه ی افتاده ی کدام حرفیم؟
با تمسخر( آ)))))))گفت:
تو نقطه ی افتا ده ی من هستی
روی سرم نتوانستی بنشینی
ل
غ
ز
ی
دی
و
ا
فتا
دی.
ف.ر .امید
ندیدم زعمر خود سودی
حال چه کنم فردا؟
اگر عمرم بسراید
به من گویند: راه زهدو فقر پیش گیر
گر فردایم به این است ،
گوی که زود تر ،
با سر آید.
ف.ر امید
ده لیم وه ک مندالی نیو باوه شی بیرو هه ستم
یادت بکه م به کو رپه یکو
له نیو لانکه ی بیره وه ری خو می بخه م
به ده نگی پر له سوزی خوم
هه تا سبه ی و روژ هه لات بی لاوینم
ئه ی شه هینم :
له بیرم دیت کاتیک شنه ی شه مال
پر چی وه ک ره ش ماری له یک ئا لاوتی ده ئالوزاند
بی هو ش مه ست
وه ک مه جنون سه رم به ده شتو شاخه وه ده نا
ئه ی په ری زاد:
له بیرم دیت که هه ول جار
له نیو باخچه ی ژوری نیو دی
که پیت گوتم خوشت ده ویم
بوم به ره سول
هه تا چه ند روژ گیژ ور بووم
ئه ی که ژالم:
له بیرم دیت کاتیک به له نجه و لار
گوزه ت ده خسته سه ر شانت
به سلاو و نیگایکت
ده بووم به ده رویش جه ز به م لی ده هات
ئه ی خونچه ی گول:
له بیرم دیت کاتیک سه رمای به ر به یانی
گوناو لیوه کانتی ئال کردبوو
په نام بو گوزه ی شه راب ده برد
لیوی ئه وم ده لیسته وه و ماچم ده کرد
خوشه ویستم،ئه ی که ژالم،ئه ی شه هینم،ئه ی په ری زاد
کولان
ده شت
باخچه
پای کیو و سه ر کانی
هه مو جیژوانی منو تو بوون
نازانم نا کام کورپه ت
بخه مه نیو لانکه ی بیره وه ریم
به ده نگی پر له سوزی خوم
هه تا سبه ی و روژ هه لات بی لاوینم
ف.ر.ئومید
کوزه ای شراب وصراحیش به دست
بوسه می زد برلب کوزه مدام
بردر خانه ی داروغه کوبید ونشست
نعره می زد
می خروشید:می بنوشید؛می بنوشید
شما هم شوید مست مست
اینچنین گوید مرد عقل شهر ما:
محتسب می تر سد از انسان مست (ف.ر.امید)
آرزوی پرواز دارد
بر باور خود نمی زند پلک
درآشیان ساز دارد
بال ها هرچند بسته
آسمان تنگ پرواز
در آسمان امید نمی توان بست
دگر بر پر مرغ آزاد
ای کاش چشمانت همچو خورشید
بر رویم خنده می زد
و من سوار بر نگاهی
از آن دور دست ها
می آمدم به شتاب
زیر پایت می گذاشتم هزاران احساس
ای کاش:
می توانستم در کومه ی چشمانت لانه کنم
و به کارم هزاران تخم دوستی
تک و تنها باشم در این مزرع سبز
و بمانم سال هاخرم و شاد
آن گاه بسازم با مژگانت یک مانع
نکند آشیان مرا ببردآب
گر نتوانم لانه کنم در چشمانت
خود را حلق آویز کنم با غم
پاره کنم پیرهن سپید چشم
به تن کنم پیرهنی سیاه
تا بدانند همه ،که من
در عزایم
در عزای یک نگاه
ف.ر امید
برسینه ی سنگ فرش بیهودگی اندیشه ام را می دهم جولان
تا افق گم بودگی
رها
آزاد
کران تا به کران ،ذهن آن خواهرککان هرزه ی دستانم
که می خوانند عابران را به مهمانی سینه های نیمه عریانشان
با ترنمی از هوس و خواهش می شوم مهمان
و
آن پیرمردی که سالها بیهوده می نگریست
به یک روشنایی به یک حقیقت
به آن درختی که سال ها بیهوده زیست تا تیر چراغی شود
یا
به آن کرمی که به این حقیقت رسید وخود مایه ی مرگ خویش گشت می خوانم
در دنیای من ،شرم گاه آنان که سال ها پیچیده بودند در وهن وخیال
و
اندیشه ها یی که بسته بودند به کمر گا ها شان
برتر از یک آیه نمایان می شود
و
راز سیب سرخ
در آیینه ی شهوت یک شبه ی سفره ای
برای مردمککان ذهنم شود آفتابی تابان
ومن
همچون مسافری که کارش تنها و تنها رفتن است
می روم و می روم تا بگویم:
در پشت هیچستان شهری
شهری از بودن تا نبودن
بودن،پوسیدن
نبودن ،ماندن وجاوید شدن
ف.ر.امید
چرا کانی کولانی خه یالی له خه و هه ستان
دایکم ده لی :
کاتی خو یه تی
به شکو له دوای حه وت دیل
نیر مندالیکی بی خا توو مه ریه م
هه وا ره ش و لیل
سه ر پوشی دایکم ره ش
په لکه ی هه تا ئه ژنوی مه ریه مه خا تونیش ره ش
دایکم ده لی:
کورم به په له برو بو لای کاکه شیخ
نو شته یکی ئه بو دووجانه ی بو بینه
هاواری مه ریه مه خاتوون،
خه ونی فریشته کانی دراوسیشی هه ژاند
خا توو زارا:
دوو رکات نویژی بو بکه ن
روحی پیسی شه یتان له نیو جه سته ی دایه
میرزای دراوسیی کانی لا ی مالی خودا:
ئاوی زه م زه م
یا خو
ده نکه حه بیکی پیبده ن
خاتوو زارا:
دوو رکات نویژی باران بکه ن
ئاسمان پر له روحی پیسه و
ئیمیش روحی شه یتان داوینی گرتووین
چاوی ئاسمان گه ش
سه ر پوشی دایکم
په لکه ی خاتوو مه ریه م
میشکی خاتوو زارا
هه ر وا ما وه ره ش
له شی بی گیانی هه زاران مه سیح
هه زاران خاتوو مه ریه م
هه زاران کورپه ی زانین و زانست
ده نیژن له گورستانی
باوه ریک خه ست و ره ش
ف.ر .ئومید
چو تخت پاره بر موج رها رها رها من
به من هر آن که بوده چو دل به سینه نزدیک
به من هر آنکه نزدیک از آن جدا جدا من
ستاره ها نهفتم در آسمان ابری
دلم گرفته ای دوست هوای گریه با من
نه چشم دل به سوی نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی به یاد آشنا من
دلم ندا به که س من دلی نه دا به من که س
چلووکی سه رشه پولم ره ها ره ها ره هاخوم
ئه وه ی که وا له گه لماله سینه وه ک دلم بوو
چ که س نزیکی من بوو له وه ش جودا جودا خوم
هه ساره که م حه شار داله هه وری ئاسماندا
دلم گیراوه یاران گرینی بی هه دا خوم
نه رووگه بو چاوی دل نه باده یک له جامم
به چی گه روو یک ته ر که م ؟بی یار و ئاشنا خوم
هیز ی نه ماوه پی
خوری هیوام له نیو قه فه س
هه لفرینی لی ماوه جی
به لام ئه ی نازه نین
یادی جیژوان ،تامی لیوت
مه گه ر
به چیشتنی شرابی مه رگ
له یادم بچی
ف.ر.ئومید
ئه من بو توم دی وا ن ه
من نیمه هیچ ولامیک
ره حمیک بکه به حالم
بالات بکه به قازیو
زولفت بکه به دارم
ته سلیمی مه حزی حوکمم
بوم هه ل بخه ی سیداره
بزه له سه ر لیو ناروا
گه ر له ت له تی که ی ج ه س ت ه م
یا ئا گرم لی به ر ده ی
یا رووتو قووتو عوریان
له شاران وه ده رم نه ی
ته سلیمی مه حز ی حوکمم
بوم هه ل بخه ی سیداره
نا روا له سه ر لیو بزه
ف.ر.ئومید
له گومی مه نگی ره شی چاوانت ئه من
هه زاران هه زار جار خنکاووم
گه میکم بو ساز بده ن ئه م جار
ئه من خنکاووی فیکر ی لافاووم.
ف.ر.ئومید
